Anemodarmena Ipsi. Keti Garbi.
Sergio CabreraSergio Cabrera se ha pasado los últimos años inmerso en el mundo del lujo, lo que le ha permitido conocer que el precio no es lo que marca la belleza y la esencia de las cosas, sino la exclusividad, especialmente la del trabajo artesano, la de la pasión por las cosas perfectas y la del amor por las experiencias enriquecedoras. Amante de Dinamarca, y lo escandinavo en general, desea vivir en Copenhague, aunque por ahora se conforma con ir allí siempre que puede escaparse. Le apasionan los viajes, la música, el chocolate negro y la buena repostería, aunque no dice que no a un buen plato salado o a pasarse un día tranquilo en casa; y pocas cosas le llenan más que descubrir un libro o una canción a un amigo.Folk
Keti Garbi es una de esas voces que no peuden faltar a la hora de realizar una recopilación de música griega. Con más de 20 años de carrera a sus espaldas, ha tocado todos los palos, con canciones que van desde las baladas a las étnicas, pasando por las discotequeras o las pop más clásicas. Y siempre, con todas, le ha acompañado el éxito.
Este año ha presentado ‘Anemodarmena Ipsi’, un tema con toques folk en el que los instrumentos clásicos griegos se unen a una base moderna para crear una balada de medio tiempo en el que la voz desgarrada y pasional de Keti se mece como el viento. Pura melodía y calidad de una artista que no merece más que aplausos.
Τα ρούχα στο πάτωμα
Το έχω ελάττωμα
Ψυχή για τα σίδερα
Βουνό τ’ αποτσίγαρα
Τρελή κι αμετάπειστη
Νικάω τ’ ανίκητα
Μα εσύ δεν παλεύεσαι
Με όλα ή τίποτα
Τι να λέμε μου ‘χεις λείψει
Κι έχω πιάσει στο κρεβάτι
Ανεμοδαρμένα ύψη
Τι να λέμε δεν σου μοιάζω
Με οπτασίες κουβεντιάζω
Στο σαλόνι κύματα
Ούτε έξοδος κινδύνου
Ούτε πια μηνύματ
Μου χρωστάει η ζωή
Το «εμείς» και το «μαζί»
Του κορμιού σου τη σκιά
Κάθε τι δικό σου
Τ’ όνομά σου, το πρόσωπό σου
Τι να λέμε μου ‘χεις λείψει
Κι έχω πιάσει στο κρεβάτι
Ανεμοδαρμένα ύψη
Τι να λέμε δε σου μοιάζω
Δεν την βγάζω τελικά
Σε τοίχους και σώματα
Ουράνια τα χρώματα
Κι ας είχα την άμυνα
Δε θα ‘φευγα, θα ‘μενα
Τι να λέμε τα ‘χω πάρει
Που ένα κόκκινο φεγγάρι
Με φορτώνει τόση θλίψη
Και δεν έχω καταλήξει
Σ’ αγαπάω κι άλλαξα
Ή διαλέγοντας εσένα
Να πεθαίνω διάλεξα